Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019

Αυτοκτονίες Στρατιωτικών μετά την ήττα από τους Γερμανούς


Δεν θα πρέπει βέβαια να λησμονούμε την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Αλ.  Κορυζή, ο οποίος υπό το βάρος της επέρχόμενης κατοχής αυτοκτόνησε.
 

 

 

Όπως και την αυτοκτονία της Π Δέλτα ευθύς με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.
 

 

Ο φρουρός Κων. Κουκίδης φέρει βαρέως την υποστολή της σημαίας μας στην Ακρόπολη και τα πατριωτικά του συναισθήματα τον σπρώχνουν στην αυτοκτονία που θα τρομάξει τον εχθρό. Τυλίγεται την γαλανόλευκη και πέφτει απο τον Ιερό βράχο προς την πλευρά της Πλάκας και σκοτώνεται.

 

Στην Ύψαλα της Τουρκίας, ανατολικά του Έβρου, αυτοκτονεί ο υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, επικεφαλής Συντάγματος. Πέρασε στο τουρκικό έδαφος κατόπιν κυβερνητικής συμφωνίας Ελλάδος – Τουρκίας. Οι Τούρκοι, μετά την γερμανική επικράτηση, αθέτησαν τη συμφωνία και αφόπλισαν το Σύνταγμα. Ο Ζήσης φέρων βαρέως την εξέλιξη αυτή, μπαίνει στη σκηνή του το μεσημέρι της 9ης Απριλίου και αυτοκτονεί.
 

 

Το ίδιο διάστημα, αυτοκτονεί στο Ριζό Μακεδονίας ο λοχαγός Ευάγγελος Νομικός από τις Κυκλάδες, για να αποφύγει την αιχμαλωσία από τους Γερμανούς.

 
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Αλέξανδρος Διάκος: Αξιωματικός του Πεζικού, ο πρώτος πεσών Έλληνας αξιωματικός κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.
 

Αυτοκτονεί επίσης έξω από το νοσοκομείο στα Καμμένα Βούρλα ο ανθυπολοχαγός Νικόλαος Πάππης από τη Χίο όταν είδε να πλησιάζουν τα γερμανικά στρατεύματα και ήταν σίγουρη η αιχμαλωσία του.

 

Στην Πεδινή Ιωαννίνων, ο διοικητής της 8ης Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού ταγματάρχης Κων. Βερσής, μετά την συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, καλεί τους στρατιώτες του και τους λέει. «Πολεμήσαμε γενναία τους Ιταλούς και τους νικήσαμε. Μια άλλη ξένη δύναμη δεν μας επιτρέπει να χαρούμε τη νίκη και να απολαύσουμε το αγαθό της ελευθερίας… Επετεύχθη συνθηκολόγησις που μας υποχρεώνει να παραδώσουμε τα όπλα τα ιερά που τόσο αγαπήσαμε και μας χάρισαν νίκες. Και τώρα τους ζυγούς λύσατε. Ζήτω η αιωνία Ελλάς». Και ο τότε στρατιώτης Ανδρέας Δαλακάκης λέει τα μετέπειτα: «Ψάλαμε μετά συγκινημένοι τον εθνικό ύμνο και αρχίσαμε να αποχωρούμε. Ο Βερσής, αποτραβήχτηκε παράμερα πίσω από ένα πυροβόλο και αυτοκτόνησε, γιατί δεν ήθελε να παραδώσει τα όπλα!..».

 

Ευαισθησίες που σήμερα για οτιδήποτε όσο φρικτό και αν γίνεται,  υπάρχει μία παχυδερμική αδιαφορία  ...

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ Γ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ



 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ο Γ Καφαντάρης ( 1873-1946) Βενιζελικός αρχηγός του Κόμματος των Προοδευτικών Φιλελευθερων. Κατά την περίοδο της 4ης Αυγούστου εξορίστηκε στη Ζάκυνθο.

Ο μαχητικότερος πολιτικός αρχηγός Γ Καφαντάρης είχε την πιό άτω άποψη για την 28η Οκτωβρίου κια την Αντίσταση κατά την Κατοχή, μετά την είσοδο των Γερμανών στην  Αθήνα:

 

«.... ότι η εσφαλμένη πολιτική του Ιωάννου Μεταξά ωδήγησεν εις την πολεμικήν εμπλοκήν της Ελλάδος. Το είπεν εις εμέ τον ίδιον και είμαι βέβαιος, ότι θα το είχαν ακούσει από τα χείλη του και άλλοι.

Ο Καφαντάρης υποστήριζεν, ότι η 28η Οκτωβρίου, θα ήτο ίσως δυνατόν να είχε, δια καλυτέρων χειρισμών αποτραπή, και ότι η επίθεσις του Χίτλερ την 6ην Απριλίου 1941 θαήτο οπωσδήποτε δυνατόν να είχε προληφθή.... Φυσικά δεν ήτο διόλου γερμανόφιλος, και ομιλούσε ως γνήσιος Έλλην πατριώτης.

Αλλά εθεώει και αυτήν την <σώφρονα> (μέχρι της 28ης Οκτωβρίου έναντι Γερμανίας και Ιταλίας, μέχρι δε του Μαρτίου 1941 έναντι της Γερμανίας) πολιτική του Ιωάννου Μεταξά και των διαδόχων του ως υπερβολικά απερίσκεπτον!».

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Τα χρονικά του Μεγάλου Πολέμου του Π Κανελλόπουλου

Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974 του Σ Ν Γρηγοριάδη εκδόσεις Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΣΟΦΙΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ Η ΙΔΙΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΑΠΟΡΟΥΣ»



 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Οικογενειακή φωτογραφία, με τον Εμμ.Μπενάκη στο κέντρο και την Πηνελόπη Δέλτα να διακρίνεται στην πρώτη σειρά



Η ιστορία αυτή διαδραματίστηκε κατά την περίοδο του Διχασμού κατλα τον Α ΠΠ, στην Ελλάδα υπήρχε η κυβερνηση Βασιλικιά των Αθηνών και κυβέρνηση τριανδρίας στην Θεσσαλονίκη.

Η εύπορη οικογένεια της Πινελόπης Δέλτα, ήταν κόρη του επιχειρηματία Εμμανουήλ Μπενάκη ο οποίος διατέλεσς βουλευτής, υπουργός και Δήμαρχος Αθηναίων, ήταν Βενιζελικιά και διέθετε χρήματα για την περίθαλψη προσφύγων, κυρίως Μικρασιατών οι οποίοι είχαν υποστεί τον πρώτο διωγμό.

Ο Εμμανουήλ Μπενάκη το 1914 εξελέγη Δήμαρχος Αθηναίων, κατά την διάρκεια των Νοεμβριανών συνελήφθηκε, διαπομπεύτηκε και φυλακίστηκε από τους Επίστρατους, το σπίτι του κατά την διάρκεια της μεταφοράς του στους στρατώνες του Ιλισσού λεηλατήθηκε από τους Επίστρατους και ο ίδιος σχεδόν λιτζαρίστηκε, μετά την απελευθέρωσή του τέθηκε σε κατ οίκον περιορισμό και στην συνέχεις φυλακίστηκε για 41 ήμέρες στις φυλακές Αβέρωφ. Πραγματοποίησε τεράστιο φιλανθρωπικό έργο και δώρισε τεράστια ποσά για κοινωφελή ιδρύματα.

 

 Στην Αθήνα ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος ΙΒ (ή Α) είχε δημιουργήσει τραμπούκικες ομάδες (σε μορφή πολιτοφυλακής) που ενεργούσαν εγκληματικά κατά των Βενιζελικών και Μικρασιατών προσφύγων, αυτοί ονομαζόντουσαν «Επίστρατοι» (επίσημος τίτλος «Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εφέδρων») και έφτασαν τις 200.000 άνδρες, ήταν δε οργανωμένοι με στρατιωτικό τρόπο από την Ι Μεταξά.

 

Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε αναθέσει την διαχείριση του φιλανθρωπικού έργου στην σύζυγό του Βασίλισσα Σοφία (αδελφή του Κάιζερ).

Έτσι εχόντων των πραγμάτων ας παρακολουθήσουμε ένα πολύ εδιαφέροντα διάλογο μεταξύ του Η. Β. Hill και της Πινελόπης Δέλτα που στόχο είχε την διαχείριση των χρημάτων της οικογένειάς της.

 

«....Μια αποστολή είχε φύγει, όταν ένα απόγεμα παρουσιάστηκε στο σπίτι μας ο Η. Β. Hill, της Αμερικανικής Σχολής. Βρέθηκα στον κήπο σαν ήλθε, και με το πλατύ του ανειλικρινές χαμόγελο, μου άρχισε κουβέντες για τούτα και κείνα, και απαντούσα μετρώντας τα λόγια μου.

Και ξεσκεπάζοντας, τέλος, τους σκοπούς του, μου είπε:

 

 «Έρχομαι εκ μέρους της βασίλισσας Σοφίας. Έμαθε πως διαθέτετε χρήματα και είστε ευδιάθετη να τα ξοδέψετε για τους απόρους. Είναι αλήθεια;»

 

 «Για τους πρόσφυγες», διόρθωσα. «Ναι, είναι αλήθεια, μου έστειλε χρήματα ο πατέρας μου».

 

 «Γνωρίζετε τη διαταγή της βασίλισσας, να της σταλούν όσα χρήματα διαθέτουν όλοι για τους απόρους;»

 «Τη γνωρίζω».

 

 «Της εστείλατε τα χρήματα που διαθέτετε;»

 

  «Όχι».

 

 «Νομίζω καλό να της τα στείλετε, θα συγκεντρωθεί η δουλειά σ' ένα ταμείο, σ' ένα χέρι, δε θα σκορπιέται σε άτακτες προσπάθειες όπου πολλοί κάνουν την ίδια δουλειά. Και ξέρετε», πρόσθεσε με το ίδιο διφορούμενο χαμόγελο του, «από διοργάνωση ξέρει η βασίλισσα, και ό,τι κάνει, το κάνει καλά. Δεν θα πάγει στράφι ούτε μια δραχμή...».

 

 «Ούτε όμως και στους πρόσφυγες», διέκοψα, «και βλέπετε, η διαταγή του πατέρα μου είναι να ξοδευτούν τα χρήματα αυτά για τους πρόσφυγες».

Με κοίταζε πάντα με το διπρόσωπο χαμόγελο του που πλάταινε ακόμα το πλατύ του πρόσωπο. Μου άναψε τα αίματα μου.

 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η βασίλισσα Σοφία όταν ήταν ακόμη πριγκίπισσα, στο «μικρό ανάκτορο» της Ηρώδου του Αττικού η τάξη ήταν το πρώτο και σπουδαιότερο καθήκον της. Φαίνεται μάλιστα ότι δίκαια έλεγαν πολλοί ότι επικρατούσε «σιδηρά πειθαρχία», που την επέβαλλε η αυταρχική οικοδέσποινα. Αργότερα, όταν η Σοφία έγινε βασίλισσα, οι συνθήκες αυτές όχι μόνο δεν άλλαξαν, αλλά και έγιναν πιο αυστηρές.


 «Ακούσετε δω, κύριε Χιλλ», του είπα. «Ξέρω πως τα χρήματα που δίνονται στη βασίλισσα και που ξοδεύει εκείνη, παν όλα στους επιστράτους, που απ' αυτούς περιμένει να την υπερασπίσουν εναντίον της λαϊκής οργής που νιώθει γύρω της. Από μένα δε θα πάρει μια πεντάρα. Ο πατέρας μου μου έστειλε χρήματα να βοηθήσω πρόσφυγες. Δε θα τα δώσω στους δολοφόνους του, τους επιστράτους, που έβγαλε ο Βασιλεύς από τις φυλακές στα Νοεμβριανά για να τον σκοτώσουν. Μ' εμποδίζει η βασίλισσα να εργαστώ. Το κέφι της! Αλλά για να πάρει χρήματα από μένα, ας μην το περιμένει. Και σα θέλετε, πείτε της το, δε θα της δώσω μια πεντάρα. Τα στέλνω πίσω στον πατέρα μου, μα δεν της τα δίνω. Πείτε της το».

Μια στιγμή δεν αποκρίθηκε αυτός. Σάστισε νομίζω. Ύστερα είπε:

 

 «Έχετε άδικο φοβούμαι. Η φτώχια είναι φρικτή, οι ανάγκες μεγάλες».

 

 «θα κάνω ό, τι μπορώ ιδιαιτέρως».

 

 «Ναι... ξέρετε πως αυτό απαγορεύεται;»

 

 «Το ξέρω. Μα για να μου πάρει τα χρήματα η Σοφία με τη βία, δεν υπάρχει τρόπος. Κι εγώ δεν τα δίνω».

Πάλι έγινε σιωπή. Και πάλι την έκοψε ο Χιλλ:

 

 «Πηγαίνω από δω στο Τατόι», μου είπε. «Τελικώς τι θα πω στη βασίλισσα;»

 

 «Πως τα χρήματα του πατέρα μου δεν τα δίνω».

 

 «Είναι ο τελευταίος σας λόγος;»

 

 «Μάλιστα».

 

Και χωριστήκαμε...»

 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ελευθέριος Βενιζέλος, Αρχείο της Π.Σ. Δέλτα.

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

ΣΠΑΡΤΑΚ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΝΤΙΝΑΜΟ


Οι τέσσερις καλύτερες ομάδες ποδοσφαίρου της Σοβιετικής Ένωσης είχαν έδρα τη Μόσχα και ελέγχονταν από συγκεκριμένες κρατικές μονάδες.

Η Λοκομοτίβ Μόσχας από το υπουργείο των σιδηροδρόμων.

Η Τορπέντο Μόσχας από την αυτοκινητοβιομηχανία της ΖΙΛ.

Η ΤΣΝΤΚΑ Μόσχας θεωρείτο η ομάδα του κόκκινου στρατού.

Η Ντινάμο Μόσχας βρισκόταν στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών της Σοβιετικής Ένωσης και πιο συγκεκριμένα του Λαβρέντι Μπέρια, ανώτατου στελέχους της KGB.
 
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Λαβρέντι Μπέρια.

Το 1934 όμως ένας μικρός σύλλογος από τη Μόσχα με το όνομα Πρέσνια, μετέτρεψε το όνομά του σε Σπαρτάκ Μόσχας (ФК Спартак Москва). Τα ηνία του συλλόγου κρατούσε ο Νικολάι Στάροστιν, ο οποίος είχε διατελέσει αρχηγός της Σοβιετικής Εθνικής ομάδας τόσο στο ποδόσφαιρο, όσο και στο χόκεϊ επί πάγου. Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το στάδιο «Λουζνίκι» της Μόσχας. Η ομάδα έχει ως χρώματα το κόκκινο και το λευκό και ως έμβλημα το "С", αρχικό γράμμα της ρωσικής λέξης «Спартак» (Σπάρτακος). Το ψευδώνυμο της ομάδας είναι «Ερυθρόλευκοι». Επίσης, απαντώνται τα ψευδώνυμα «Κρέας» και «Γουρούνια», επειδή στις απαρχές της, τη δεκαετία του '20, η ομάδα υποστηριζόταν οικονομικώς από μια βιομηχανία επεξεργασίας κρέατος.

 

Ο Μπέρια και ο Στάροστιν είχαν μια έχθρα από την εποχή που ο Μπέρια αγωνιζόταν ως ποδοσφαιριστής (ο Σταρτόστιν στα απομνημονεύματά του είχε αποκαλύψει πως τον είχε αντιμετωπίσει ως αντίπαλο με τον Μπέρια να αγωνίζεται ως μέσος). Ο Στάροστιν τον αποκαλούσε βρώμικο παίκτη, με αποτέλεσμα αυτή η κόντρα να μεταφερθεί αργότερα και ανάμεσα στις ομάδες τους.

Αυτή έφτασε στο ανώτατο σημείο της στα τέλη εκείνης της δεκαετίας και πιο συγκεκριμένα το 1939. Τότε η Σπαρτάκ Μόσχας όδευε ολοταχώς για το νταμπλ και στα ημιτελικά του κυπέλλου είχε κληθεί να αντιμετωπίσει την Ντινάμο.






ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Οι αδερφοί Σταρόστιν και δεξιά ο Νικολάι Σταρόστιν.

Στο ρωσικό Κύπελλο του 1939, τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς στην Μόσχα έλαβε μέρος ο ημιτελικός μεταξύ της Σπαρτάκ  Μόσχας και της αγαπημένης ομάδας του Μπέρια, Ντιναμό. Μετά από ένα αμφίρροπο παιχνίδι η Σπαρτάκ επικρατεί με 2-1 με ένα αμφισβητούμενο γκολ, με την Ντιναμό να κάνει επίσημη καταγγελία πως το γκολ του Προτάσοφ δεν είχε περάσει ποτέ την γραμμή. Η προσφυγή της όμως απορρίφθηκε και λίγες ημέρες αργότερα η Σπαρτάκ κατακτά το Κύπελλο επικρατώντας της Λένινγκραντ Στάλινετς (μετεξέλιξή της η σημερινή Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) με 3-1.

Η χαρά όμως δεν κρατάει πολύ η Σπαρτάκ Μόσχας ενημερώνεται πως θα πρέπει να επαναληφθεί ο αγώνας, ενώ την ίδια ώρα ο διαιτητής του ημιτελικού, ο Ιβάν Γκορέλκιν συλλαμβάνεται για παραδειγματισμό. Η εντολή είχε φτάσει απευθείας από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος αν και όλοι γνώριζαν πως την απόφαση την είχε πάρει ο Μπέρια. Για πρώτη φορά στα χρονικά θα γινόταν επανάληψη ημιτελικού παρότι ήδη είχε ολοκληρωθεί η διοργάνωση και υπήρχε νικητής. 

 

Μπροστά σε 80.000 κόσμο ο ημιτελικός επαναλαμβάνεται και η Σπαρτάκ Μόσχας επικρατεί ξανά της Ντιναμό με 3-2 αυτή την φορά.

Ο Μπέρια αποχωρεί από το γήπεδο γεμάτος οργή. Έτσι, αποφασίζει να εκδώσει ένταλμα σύλληψης για τον Νικολάι. Μάλιστα, αναλαμβάνει ο ίδιος την ανάκριση, Οι ανακρίσεις αυτές έχουν μείνει στην ιστορία ως: «πίνοντας καφέ με τον Μπέρια» για τον τρόπο με τον οποίο πάντα κατάφερνε να αποσπάσει ομολογία.

Κάποτε ο Στάλιν δέχτηκε στο γραφείο του μια αντιπροσωπεία βιομηχανικών εργατών από τα Ουράλια. Μόλις έφυγαν έψαχνε την πίπα του για να καπνίσει, την οποία όμως δεν έβρισκε πουθενά.

Φωνάζει τον Μπέρια και του λέει: «Λαβρέντι, ήταν εδώ οι εργάτες από τα Ουράλια, μόλις έφυγαν και δεν μπορώ να βρω την πίπα μου». Ο Μπέρια αμέσως τρέχει πίσω από την αντιπροσωπεία. Ο Στάλιν όμως βρίσκει την πίπα του. Παίρνει τηλέφωνο. «Λαβρέντι, άκυρο, τη βρήκα τελικά την πίπα. Στο συρτάρι ήταν», ΄για να λάβει την απάντηση από τον Μπέρια : «Α ναι; Γιατί εδώ έχουν ήδη όλοι ομολογήσει»!

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η Σπαρτάκ του1939.



Ο Μπέρια έδωσε εντολή για την εύρεση και συλλογή στοιχείων που θα του έδιναν την δικαιολογία για την σύλληψή του Σταρόστιν. Εκείνο το διάστημα υπήρχαν έντονες φήμες περί παρέκκλισης από τα κομμουνιστικά ήθη του κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης της αποστολής της Σπαρτάκ όταν είχε λάβει μέρος σε αγώνες στο Παρίσι το 1937, ενώ και ο δυτικός και ιμπεριαλιστικός τρόπος ζωής του Νικολάι Σταρόστιν με το έντονο lifestyle και την διείσδυσή του στα σαλόνια της υψηλής κοινωνίας της Μόσχας δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από τη NKVD. Η

Ο Μπέρια κατηγορεί τον Σταρόστιν πως έχει στα χέρια του ομολογίες από το φιλικό περιβάλλον του προέδρου της Σπαρτάκ Μόσχας για σχέδιο δολοφονίας του Στάλιν από τους παίκτες της ομάδας οι οποίοι θα έκρυβαν τα πιστόλια τους στα σορτσάκια και μόλις δινόταν η εντολή από τον Νικολάι την ώρα που ο Στάλιν θα βρισκόταν στο γήπεδο θα τον δολοφονούσαν.

Έτσι τρία χρόνια αργότερα από τον αθλητικό αγώνα, όταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη και συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 1942 παίρνεται η απόφαση για τα τέσσερα αδέρφια Νικολάι, Αντρέι, Αλεξάντερ και Πιοτρ Σταρόστιν... δέκα χρόνια εξορίας σε καταναγκαστικά έργα στα Γκούλαγκ. Τα ονόματα τους σβήνονται από όλα τα αθλητικά βιβλία και ο Νικολάι στέλνεται στο στρατόπεδο Ukhta στην Σιβηρία, μια περιοχή πετρελαιοπηγών δίπλα στην Αρκτική, ενώ σε αντίστοιχα στρατόπεδα στέλνονται και οι άλλοι τρεις.

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι διαφορές με την Γιουγκοσλαβία μεταφέρθηκαν και στο ποδόσφαιρο  και με την νίκη της Γιουγκοσλαβίας επί της ΕΣΣΔ σε μία αναμέτρηση για το Ολυμπιακό τουρνουά στο Ελσίνκι, ο Στάλιν διατάσσει τη διάλυση της ΤΣΝΤΚΑ Μόσχας, και δημιουργήθηκε η ομάδα του κόκκινου στρατού, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Η ΤΣΣΚΑ κατακτά τα πέντε από τα έξι πρώτα μεταπολεμικά πρωταθλήματα, κάτι που δεν αρέσει καθόλου στον Μπέρια.

Έτσι, ξεκινάει μια προσπάθεια αποδόμησης της ομάδας μέσω δωροδοκιών κι εκβιασμών με στόχο την αφαίμαξη του έμψυχου υλικού για λογαριασμό της Ντιναμό Μόσχας. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε έναν από τους παίκτες δόθηκε η υπόσχεση της απελευθέρωσης των οικείων του από τα Γκούλαγκ, παρότι λίγους μήνες νωρίτερα είχαν δολοφονηθεί μετά από προσωπική εντολή του Μπέρια. Και όλα αυτά επειδή οι στρατηγοί του Κόκκινου Στρατού παρασημοφορήθηκαν και πήραν τις τιμές που τους αναλογούσαν, κάτι που δεν έγινε με τον ίδιο.

Ο Λαβρέντι Μπέρια γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1899 στο Σοχούμ της σημερινής Γεωργίας σε φτωχή αγροτική οικογένεια μιγγρελιανής καταγωγής. Το 1917 αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο του Μπακού, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική, ενώ τον ίδιο χρόνο κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του στον τσαρικό στρατό, απ’ όπου απολύθηκε για λόγους υγείας λίγους μήνες αργότερα. Κατάφερε με δολοπλοκίες και πολύ αίμα να γίνει ο κυρίαρχος της NKVD.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ποδόσφαιρο στην Κόκκινη Πλατεία.
 

Η αποκατάσταση του Σταρόστιν έγινε το 1953, όταν ο Στάλιν τον Μάρτιο του 1953 πεθαίνει και η κλεψύδρα αρχίζει να αδειάζει για τον Λαβρέντι Μπέρια και ο Μπέρια συλλαμβάνεται από τον στρατάρχη Ζούρκοφ και οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στο δικαστήριο με βαρύ κατηγορητήριο. Τον Δεκέμβριο του 1953, καταδικάζεται κεκλεισμένων των θυρών από στρατοδικείο συνδεδεμένο μυστικά με το Κρεμλίνο, για αντισοβιετική συνωμοσία και κατασκοπία και στις 23 Δεκεμβρίου δολοφονείται.

Ο Σταρόστιν έφτασε στο σημείο να γίνει και προπονητής της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ το 1955, όμως υπηρέτησε την Σπαρτάκ από το πόστο του προέδρου. Διατηρήθηκε στην προεδρία της Σπαρτάκ από το 1955 ως το 1992 κι έζησε πολλά, από τίτλους πρωταθλητή ως υποβιβασμούς. Ποτέ, όμως, δεν απαρνήθηκε την ιδέα της θεαματικής ομάδας.

Τα απομνημονεύματα του Σταρόστιν γράφτηκαν το 1989, όταν η Σπαρτάκ πήρε το τελευταίο της σοβιετικό πρωτάθλημα. Ως το 1996 που έκλεισε για τελευταία φορά τα μάτια του ο Σταρόστιν πρόλαβε να δει τη Σπαρτάκ να κυριαρχεί στο νεοσύστατο ρώσικο πρωτάθλημα.

 

 

ΠΗΓΕΣ

 


 


 



 

 

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

ΕΣΣΔ ΓΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ





Η δημοσίευση του απορρήτου ημερολογίου του Γεόργκι Δημητρώφ απ τον γιό του Μπόικο, παρουσιάζονται πράγματα εκπληκτικά.


 

 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Γ Δημητρώφ με τον Στάλιν.


Στις 25 Νοεμβρίου 1940 και ενώ ο πόλεμος στην Πίνδο ήταν σε εξέλιξη. Ο Στάλιν παρότρυνε τον Βόρις και την κυβέρνηση της Βουλγαρίας να καταλάβουν την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.

 

Υποσχόταν δε να βοηθήσει με διάφορους τρόπους αυτή την προσπάθεια των Βουλγάρων. Η Σοβιετική πρεσβεία στη Σόφια τύπωσε και σκόρπισε προκηρύξεις με αυτό το περιεχόμενο και το ραδιόφωνο της Μόσχας στην Βουλγαρική γλώσσα επαναλάμβανε τις προτάσεις του Στάλιν.

 

Το 1944 η ΕΣΣΔ αξίωσε από το Συμμαχικό Στρατηγείο μέσω του εκπροσώπου του Γούσεφ να μη φύγουν από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη τα βουλγαρικά στρατεύματα που είχαν εισέλθει με την συγκατάθεση του Χίτλερ.

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Πόλεμος και αίμα εκδόσεις Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας της Μαργαρίτας Λαζαρίδου

Απορρήτου ημερολογίου του Γεόργκι Δημητρώφ εκδόσεις Καστανιώτης
 

 

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ



Δεκαετίες τώρα όσοι προσδιορίζονται σαν «προοδευτικοί» υποστηρίζουν ότι το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 δεν το είπε ο Ι Μεταξάς αλλά ο ελληνικός λαός! Ο λαός λοιπόν πήρε τα όπλα για να υπερασπιστεί την πατρίδα, αλλά το πάνε ακόμα μακρύτερα, και να διώξει την «φασιστική» κυβέρνηση του Ι Μεταξά... ο Βασιλιάς και ο Ι Μεταξάς «σύρθηκαν»χωρίς την θέλησή τους από τον «δημοκρατικό λαό»στον πατριωτικό πόλεμο!


 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.  
 
Κατά την διάρκεια της δικτατορία ςτης 4ης Αυγούστου, ένας που εξορίστηκε και κυνηγήθηκε ήταν ο Παν Κανελόπουλος  ένας εξαίρετος άνθρωπος με το άγρυπνο και άδολο πνεύμα, χαλκέντερος μελετητής και συγγραφεύς, ιστορικός με συναισθηματική μέθεξη του ευρωπαϊκού πνεύματος και της αρχαίας Ελλάδος και του Βυζαντινού Ελληνισμού, αλλά και τολμηρός φιλοσοφικός στοχαστής για ύψιστα θέματα μεταφυσικής, ο οποίος είχε και ήθος εξαίρετο.

Ο Π Κανελλόπουλος αντιμετώπισε με ανένδοτο φρόνημα την από 1936 δικτατορία του Ι Μεταξά και παρέμεινε πολιτικός εξόριστος έως την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, οπότε κατατάχθηκε στρατιώτης εθελοντής και βρέθηκε στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου.

Ο άνθρωπος αυτός ο δεδηλωμένος εχθρός του Ι Μεταξά είπε για το ΟΧΙ:

«Πρέπει να είμεθα, χωρίς άλλο, ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ εις τον Ιωάννη Μεταξά, διότι είπε, ολομόναχος, εις το σκοτάδι της νυκτός, το μέγα ΟΧΙ. Λέγουν όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια και αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της ιστορίας, ότι το ΟΧΙ δεν το είπεν ο Μεταξάς. Ότι το είπεν ο Ελληνικός Λαός. Ναι, το είπεν ο Ελληνικός Λαός, αλλά αφού το είχε ειπή ο Μεταξάς. Ο ατυχής και συμπαθής Emanuelle Grazzi, εκτελών εντολήν που δεν του άρεσε καθόλου, εξύπνησε, την 3ην πρωινήν, τον Μεταξά και όχι τον Ελληνικόν Λαόν. Εάν έλεγεν ο Μεταξάς ΝΑΙ, πώς θα έλεγεν ΟΧΙ ο Ελληνικός Λαός, που θα εξυπνούσε αργότερα; Θα το έλεγε βέβαια μέσα του και θα το εξεδήλωνε και έμπρακτα, όταν θα οργάνωνε μυστικά την αντίστασή του, αλλά η Αλβανική Εποποιία δεν θα εγράφετο ποτέ. Ας είμεθα, λοιπόν, τίμιοι απέναντι της ιστορίας. Το μέγα ΟΧΙ είναι πράξις του Ιωάννου Μεταξά».





 
 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Γ. Σεφέρης με τον Γ. Θεοτοκά, Ιανουάριος 1941.

Ο ίδιος ο Σεφέρης (που ποιός μπορεί να αμφισβητήσει το δημοκρατικό του φρόνημα) λέει:

 

«Τις μέρες που άρχισε ο πόλεμος και στα σύνορά μας, συλλογιζόμουνα συχνά τις φάσεις και τις μεταπτώσεις της μοίρας ενός ανθρώπου ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ το ΟΧΙ, στις 3 το πρωί, στον πρεσβευτή της Ιταλίας. ... Το ΟΧΙ ήταν, μαζί με άλλα, η αντίδραση του ψυχόρμητου Μεταξά στην προσωπική προσβολή και την απιστία που του είχε κάνει η τροφός του Γερμανία».

 

Ποιά ήταν όμως η στάση των «προοδευτικών» πριν συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του ΟΧΙ που είπε ο Ι Μεταξάς;

Ο Πλαστήρας έγραψε προς τον Π. Μεταξά, Έλληνα Πρέσβη στην Γαλλική Κυβέρνηση του Βισύ, επιστολή, στις 16-7-1941 (όταν η Ελλάδα βρισκόταν τότε υπό Γερμανική, Ιταλική και Βουλγαρική κατοχή): Σ' εκείνη την επιστολή ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Το σεσηπός καθεστώς τής 4ης Αυγούστου, όχι μόνον ετόλμησε να κηρύξη τον πόλεμον εναντίον δύο πανισχύρων Αυτοκρατοριών, εν ώρα παντελούς αδυναμίας τής Αγγλίας, και κατέστρεψε το Έθνος(!!!), αλλά και κατεβλήθησαν προσπάθειαι να ματαιωθούν διαπραγματεύσεις μου μέσω Γερμανίας, προς διευθέτησιν της Ιταλοελληνικής διενέξεως».

Ο δε Γεώργιος Παπανδρέου, ο γνωστός "Γέρος της Δημοκρατίας", κατά την διάρκεια του πολέμου γυρνούσε από δω κι από κει και έλεγε πως «οι Γερμανοί δεν θα μας πειράξουν».

Ο Ν Ζαχαριάδης υποστήριξε (26-11-1940) ότι: «Ενάντια στην θέληση του λαού ο Μεταξάς έκανε και κάνει τον πόλεμο ενάντια στην Ιταλία σαν μια επιχείρηση αντιλαική – φασιστική – ιμπεριαλιστική».

Αλλά ξαθ στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ  (28-12-1942) και την ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ (Ιούλιος 1942) αναφέρεται: «Ο Μεταξάς από την πρώτη στιγμή έκαμε πόλεμο φασιστικό, κατακτητικό πόλεμο».





Τον Μάρτιο του 1941 ο Έλληνας αντιπρόσωπος της ψυχορραγούσης ΚτΕ Αθανάσιος Αγνίδης είπε σε Ιταλό συνάδελφό του: «Οι συμπατριώτες μου είναι ανυποχώρητοι και αδιάλλακτοι σε ζητήματα που έχουν σχέση με την ανεξαρτησία και την τιμή της χώρας. Ίσως... εξαφανισθούμε σαν έθνος, όπως φαίνεται να υπονοείτε. Θα ήταν προτιμότερο για τους Έλληνες που θα απομείνουν να γνωρίζουν ότι διέσωσεν ακεραία την τιμήν τους και ότι η νεότερη Ελλάς δικαίωσε τις αρχαίες καταβολές της και τον λόγο υπάρξεώς της, παρά να ζουν ατιμασμένοι και καταφρονεμένοι. Τίποτε πραγματικά δεν έχει χαθεί και το παράδειγμά μας θα είναι χρήσιμο  στον κόσμο, επειδή θα εμπνέει τους ανθρώπους να κάνουν το χρέος τους, ανεξάρτητα από τις συνέπειες».


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 40 του Ι Σ Κολιόπουλου εκδόσεις ΒΗΜΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ.

«Φήμη Απόντων» του Ακαδημαικού K. I. Δεσποτόπουλου.

Τα Χρόνια του Μεγάλου Πολέμου, Αθήνα 1964, του  Π. Κανελλόπουλου.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ βιβλιογραφία του Κ Α Πλεύρη εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΟΝ.

 Χειρόγραφο, Σεπ. '41, Ίκαρος 1972, του Γ. Σεφέρη

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2019

ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ



Ο Πάνος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε το 1798 (κατ' άλλους το 1800), στο Λεοντάρι της Αρκαδίας, πρωτότοκος γιος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και της Αικατερίνης Καρούσου, κόρης προεστού του Λεονταρίου. Ο πατέρας του τον έστειλε στη Ζάκυνθο για σπουδές, όπου ο Πάνος αρίστευσε.

Πάνος Κολοκοτρώνης, ο πρωτότοκος γιος του ηγέτη της Ελληνικής Επανάστασης. Ξεχώρισε για την μόρφωση και την ανδρεία του, αποβιβάστηκε με τον αδελφό του Ιωάννη (γνωστότερο ως Γενναίο) στην Πελοπόννησο και συμμετείχε αρχικά στην εξέγερση των Ηλείων κατά των Λαλαίων Τουρκαλβανών (Απρίλιος 1821). Πολέμησε στο Βαλτέτσι, τα Δερβενάκια, Τρίπολη.
 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Πάνος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε το 1798 σκοτώθηκε 13 Νοεμβρίου του 1824.


Πάνος Κολοκοτρώνης, ο πρωτότοκος γιος του ηγέτη της Ελληνικής Επανάστασης. Ξεχώρισε για την μόρφωση και την ανδρεία του, αποβιβάστηκε με τον αδελφό του Ιωάννη (γνωστότερο ως Γενναίο) στην Πελοπόννησο και συμμετείχε αρχικά στην εξέγερση των Ηλείων κατά των Λαλαίων Τουρκαλβανών (Απρίλιος 1821). Πολέμησε στο Βαλτέτσι, τα Δερβενάκια, Τρίπολη.

Το 1822 ονομάστηκε χιλίαρχος, έγινε πρώτος δήμαρχος της Τριπολιτσάς (πολιτάρχης), την ίδια χρονιά, τελέστηκε ο γάμος του με την κόρη της Μπουμπουλίνας, Ελένη (το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά).

Κατά τη διάρκεια της πρώτης εμφύλιας διαμάχης μεταξύ των στρατιωτικών και των πολιτικών ήταν στρατηγός και ανέλαβε φρούραρχος του Ναυπλίου το οποίο και κράτησε.

Στις 13 Νοεμβρίου του 1824 (κατ’ άλλους στις 21 Νοεμβρίου 1824), στο δεύτερο εμφύλιο,  ο Πάνος Κολοκοτρώνης κι οι σύντροφοί του κατευθύνονταν από τους Λάκκους προς το χωριό Σύλιμνα της Αρκαδίας.

Η πορεία τους διακόπηκε (μεταξύ των χωριών Θάνα και Μπεσίρι - σημερινό Παλλάντιο – Αρκαδίας) από την άφιξη αγγελιαφόρου, που τους ενημέρωσε ότι συνελήφθη ο αντικυβερνητικός Στάικος Σταϊκόπουλος, έπειτα από εμπλοκή με τις αντίπαλες δυνάμεις του Βάσου Μαυροβουνιώτη, ο οποίος επιτέθηκε και στον Πάνο και οι άντρες του τράπηκαν σε φυγή. Μαζί του έμειναν μόνο τρεις, ο υπασπιστής του Γιάννης Βατικιώτης, ο γραμματικός του Θεόδωρος Ρηγόπουλος και ο φροντιστής του Ανούτσος Σαμαρόνης.

Σκοτώθηκε έξω από το χωριό Μπεσίρι, όταν 25 Βούλγαροι που είχαν ως επικεφαλής τον ομοεθνή τους Κότζιο και που πολεμούσαν με τους κυβερνητικούς, άνοιξαν πυρ εναντίον των έφιππων αντρών του.

Όπως αναφέρουν στα απομνημονεύματά τους ο Κανέλλος Δεληγιάννης και ο Θεόδωρος Ρηγόπουλος, που ήταν αυτόπτης μάρτυς, οι Βούλγαροι λαφυραγώγησαν τη σορό του Κολοκοτρώνη και την εγκατέλειψαν. Του αφαίρεσαν ακόμη και τα εσώρουχά του και άφησαν το νεκρό σώμα του γυμνό. Στη συνέχεια έσπευσαν στην Τρίπολη να αναγγείλουν το κατόρθωμά τους στους «Κυβερνητικούς». Ο Πάνος Κολοκοτρώνης ενταφιάστηκε την επομένη στο γειτονικό χωριό Σύλιμνα, όπου βρισκόταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Ο γιατρός Ιωάννης Πύρλας, που εξέτασε το πτώμα του Κολοκοτρώνη, περιέγραψε το επεισόδιο στην ιατροδικαστική έκθεση.

Υποστήριξε ότι οι άνδρες που επιτέθηκαν δεν είχαν σκοπό να σκοτώσουν, αλλά να τρομοκρατήσουν.

Πυροβολούσαν από απόσταση που ήξεραν ότι η σφαίρα δεν θα έφτανε στο στόχο της, αλλά μπορεί να τρόμαζε τα άλογα και τους αναβάτες τους.

Η επικρατέστερη άποψη όμως είναι ότι οι Βούλγαροι έστησαν ενέδρα και στόχος ήταν να τον δολοφονήσουν.

Είτε από κακή τύχη είτε από εσκεμμένη βολή, ο Πάνος Κολοκοτρώνης χτυπήθηκε από σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Η ιατροδικαστή έκθεση με τα μέσα της εποχής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του ήταν ταχύτατος και δεν υπέφερε.

Η γυμνη σωρός του Πάνου Κολοκοτρώνη μεταφέρθηκε, γυμνή στο χωριό Σύλιμνα όπου τον περίμενε ο πατέρας του.

Ο θάνατός του πρωτότοκου γιου του καταρράκωσε τον Κολοκοτρώνη, που αποσύρθηκε στη Βυτίνα.

Το κρανίο του Πάνου Κολοκοτρώνη, άγνωστο πώς, σώθηκε και φυλάσσεται στο Μουσείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας (Μέγαρο Παλαιάς Βουλής), διάτρητο από σφαίρες.

 




Το 1836, σε ηλικία 66 ετών ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, απέκτησε και άλλο γιο εξώγαμο τέκνο από τη σχέση του με την Μαργαρίτα Βελισσάρη και τον ονόμασε Πάνο, προς τιμήν του αδικοχαμένου νέου. Ο Πάνος Κολοκοτρώνης (1836-1893) σταδιοδρόμησε στο Στρατό ως αξιωματικός του Πυροβολικού και διετέλεσε διοικητής της Σχολής Ευελπίδων (1881-1885).

 

Η σύζυγος του νεκρού Πάνου, η Ελένη όταν έμαθε τα νέα ίσως και να λυτρώθηκε.

Διατηρούσε μυστικό δεσμό με τον καπετάνιο Θεοδωράκη Γρίβα (1797-1862)  και όταν έμεινε χήρα, βρήκε την ευκαιρία να ζήσει τον έρωτά της, αφού μάλλον ο γάμος της ήταν πολιτικό προξενιό. Παντρεύτηκαν τον Μάιο του 1825, μόλις έξι μήνες μετά τη δολοφονία του Κολοκοτρώνη.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Θεοδωράκης Γρίβας, ελαιογραφία του Ιωάννη Δούκα (1838–1916).


Τραγούδι του ΠΑΝΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ Γεωργία Ταρσούλη, «Μοραΐτικα Τραγούδια», βιβλιοπωλείο της Εστίας).

 

Δε φταίει, Πάνο, η διοίκηση, δε φταίει ο Κουντουριώτης,

τα φταίει, Πάνο, η Πάναινα, η παλιό- Μπουμπουλίνα,

π’ ολημερίς του έλεγε, π’ ολημερίς του λέει:

- Πάνο, δεν πας στον πόλεμο, δεν πας να πολεμήσεις,

που ντρόπιασες το σόι σου, τους Κολοκοτρωναίους;

 

Κι εκείνος τόμου τ’ άκουσε, πολύ βαριά του φάνει

και του σεΐζη μίλησε και του σεΐζη λέει:

- Σεΐζη, σέλωσε τ’ άλογο και φόρεσ’ του το γκέμι

και βάλ’ του τη χρυσή χασά, τις ασημένιες σκάλες,

στον πόλεμο θα πάω.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η Κυρά της Επανάστασης Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα μάνα της Ελένης Κολοκοτρώνη.

ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΚΑΘΕΤΑΙ (Σοφοκλής Γ. Δημητρακόπουλος, «Ιστορία και δημοτικό τραγούδι)

 

Κολοκοτρώνης κάθεται σε ριζιμιό λιθάρι

και όλο συλλογιότανε το όνειρο που είδε.

Και του Γενναίου φώναξε και του Γενναίου λέει:

- Γενναίο, είδα στον ύπνο μου, είδα και στ’ όνειρο μου,

είδα και κάηκε το φέσι μου κι η φούντα του σπαθιού μου,

τάχα καλά είναι ο Πάνος μας κι αυτός ο αδερφός μας;

- Τον Πάνο τον σκότωσαν μες στης βουλής τ’ ασκέρι.

 

 

.-.

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΤΕ (Το τραγούδησε η Αντιγόνη Προκόπη από το χωριό Δάφνη Αμαλιάδας).

 

Καλώς ορίστε φίλοι μου, φίλοι μου και δικοί μου,

για κάτσετε, ’συχάσετε, να φάμε και να πιούμε,

να ειπώ κι εγώ τα ντέρτια μου και τα παράπονά μου.

 

Σκοτώσανε τον Πάνο μου, σκότωσαν το παιδί μου.

Δεν ήταν βόλι τούρκικο, δεν ήταν του μουρτάτη,

παρά ’ταν από φίλους μας κι από τους συγγενήδες.

 

 

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΤΕ (Π. Δ. Παπαδημητρακόπουλου, «Η Δάφνη των Καλαβρύτων»)

 

Καλώς ορίστε φίλοι μου, φίλοι μου και δικοί μου,

για κάτσετε, ’συχάσετε, να φάμε και να πιούμε,

να ειπώ κι εγώ τα ντέρτια μου και τα παράπονά μου.

 

Της Αλεξάνδρας τα βουνά, χιόνια ’ναι γιομισμένα.

Συν δυο, συν τρεις δεν περπατούν…

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :   Ο εξώγαμος γιος του Κολοκοτρώνη με την καλογριά. Πήρε το όνομα του πρωτότοκου γιου του Κολοκοτρώνη, Πάνου, ο οποίος σκοτώθηκε στο δεύτερο εμφύλιο το 1824.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών του Φωτάκου.

Σοφοκλής Γ. Δημητρακόπουλος, «Ιστορία και δημοτικό τραγούδι».

Π. Δ. Παπαδημητρακόπουλου, «Η Δάφνη των Καλαβρύτων».

Γεωργία Ταρσούλη, «Μοραΐτικα Τραγούδια», βιβλιοπωλείο της Εστίας.

 «Συνέκδημος Ιατροδικαστική» του Ιωάννη Πύρλα, ιατρού.

Αυτοκτονίες Στρατιωτικών μετά την ήττα από τους Γερμανούς

Δεν θα πρέπει βέβαια να λησμονούμε την αυτοκτονία του πρωθυπουργού Αλ.   Κορυζή, ο οποίος υπό το βάρος της επέρχόμενης κατοχής αυτοκτόνη...