Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΤΟΥΣΗ


Ο Νικόλαος Ματούσης, του Ματθαίου. Γεννήθηκε το 1899 στη Σαμαρίνα και τέλειωσε το Γυμνάσιο Τρικάλων και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δικηγόρησε στη Λάρισα. Υπήρξε από τα πρώτα μέλη του ΚΚΕ και το 1925 έγινε μέλος της Κ.Ε. του, αλλά σύντομα διαγράφηκε. Στη συνέχεια υπήρξε συνεργάτης του Ιω. Σοφιανόπουλου και του Απ. Παγκούτσου με το Αγροτικό Κόμμα.

Τον Αλκιβιάδη Διαμάντη γνώρισε στα μέσα της δεκαετίας 1920 στη Λάρισα και από τότε συνδέθηκαν. Με την έναρξη της Κατοχής, ξαναβρέθηκε με τον Διαμάντη και αποφάσισαν να προωθήσουν την ιδέα του «πριγκιπάτου της Πίνδου», που θα εκτεινόταν σε όσες περιοχές ζούσαν Κουτσόβλαχοι, στη Θεσσαλία, την Ήπειρο και τη Μακεδονία. Με βασικούς συνεργάτες τους Δημοσθ. Τσούτρα και Κων. Τάχα ίδρυσε στη Λάρισα τη «Ρωμαϊκή Λεγεώνα» για την υλοποίηση των σχεδίων αυτών, σύμφωνα με τα οποία ο ίδιος θα γινόταν ο πρωθυπουργός του κρατιδίου, ο Βασίλειος Ραποτίκας θα γινόταν αρχηγός του στρατού και θα υπήρχε κοινοβούλιο στα Τρίκαλα, ενώ η έδρα της κυβέρνησης θα ήταν στη Λάρισα. Επίσημη γλώσσα θα ήταν η κουτσοβλαχική, με απαγόρευση χρήσης της ελληνικής και με επαναφορά των παλαιών βλάχικων ονομασιών στα τοπωνύμια (π.χ. Σάντα Μαρία η Σαμαρίνα, Αμίντσιου το Μέτσοβο, Νέβεσκα το Νυμφαίο κ.ο.κ.).

Τον Μάρτιο 1942 υπογράφηκε το περίφημο μανιφέστο, αλλά τρεις μήνες αργότερα το σχέδιο άρχισε να καταρρέει, με την εξαφάνιση του Διαμάντη και αρκετά αργότερα του ίδιου του Ματούση, που κατέφυγε στην Αθήνα.

Ο Ματούσης είχε επιδιώξει με την εύνοια των Ιταλών, όχι όμως και των Γερμανών που προέβαλαν βέτο, να γίνει κατοχικός πρωθυπουργός ή έστω υπουργός. Για να ενισχύσει την επιδίωξή του αυτή, αφού πλέον είχε εγκαταλειφθεί πλήρως η ιδέα του κουτσοβλαχικού κρατιδίου, ίδρυσε με τους Σπύρο Χατζηκυριάκο, Φιλήμονα Πατίτσα και Εμμανουήλ Κορωναίο τη γερμανόφιλη οργάνωση Οργάνωση Πρωτοπόρων Νέας Ευρώπης.





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Νικόλαος Ματούσης, ο "πρωθυπουργός" του  υπό εκκόλαψη κρατιδίου της Πίνδου, στο Βουκουρέστι, όπου κατέφυγε για να διασωθεί προς το τέλος της Κατοχής.



Το Μάρτιο του 1942, ο Αλκιβιάδης  Διαμάντης ως αρχηγός των Βλάχων της Κάτω Βαλκανικής κυκλοφόρησε προκήρυξη που υπέγραφαν και εκπρόσωποι Βλάχων βαλκανικών χωρών. Ακολούθησε η σύγκληση Συνεδρίου στο Μέτσοβο και η κήρυξη ιδρύσεως του νέου κράτους: «Πριγκιπάτο της Πίνδου». Ένας από τους βασικούς συνεργάτες του ήταν ο δηκηγόρος  Νικόλαος Μουτούσης, ο άνθρωπος αυτός πρόδωσε στους Ιταλούς 19 Έλληνες αξιωματικούς που οι Ιταλοί τους μετέφεραν ομήρους στην Ιταλία.  
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Λάρισα, Νοέμβριος του 1944. Αναμνηστική φωτογραφία αμέσως μετά την επιστροφή τους από στρατόπεδο συγκεντρώσεως στην Ιταλία επειδή είχαν πρωτοστατήσει στην μαζική εθνική αντίσταση του Βλαχόφωνου Ελληνισμού κατά της Ρωμαϊκής Λεγεώνας. Πρόκειται για τους βλαχόφωνους: Νικόλαο Ι. Ράπτη, Ευάγγελο Αβέρωφ-Τοσίτσα, Στέργιο Κωνσταντίνου και καθιστός ο Χαρίλαος Τζήμας.
 

Μετά το 1943 και την συνθηκογόγηση της Ιταλίας οι λεγεωνάριοι του  «Πριγκιπάτου της Πίνδου» διαλύθηκαν οι δε Αλκιβιάδης  Διαμάντης και Νικόλαος Μουτούσης διέφυγαν το τέλος τους όμως δεν ήταν καλό.

Το 1946 το «Ειδικόν δικαστήριον Δοσιλόγων Εφετείου Λαρίσης» με Εισαγγελέα τον Κων/νο Κόλλια (τον πρώτο πρωθυπουργό της 21ης Απριλίου), δίκασαν λεγεωνάριους μεταξύ αυτών και τους Αλκιβιάδη  Διαμάντη και Νικόλαο Ματούση  που ερήμην τους καταδίκασε σε πολυετείς φυλακήσεις.
Ο βασικός οργανωτής των Λεγεωναρίων, ο  Β. Ραποτίκα, ο οποίος στις 8 Φεβρουαρίου 1943 είχε παρελάσει στην Λάρισα με την ομάδα Λεγεωναρίων, σέρνοντας στο χώμα την Ελληνική Σημαία. Όταν κατέφυγε στο σπίτι του λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου από τις γυναίκες του χωριού του.

Μετά την επικράτηση του Κομμουνισμού στην Ρουμανία τους δίκασαν και οι κομμουνιστές και τον μεν  Αλκιβιάδη  Διαμάντη  τον καταδίκασαν σε θάνατο  και «πέθανε» στην φυλακή και τον  Νικόλαο Ματούση  τον φυλάκισαν 20 χρόνια σε ένα δησάκι στον Δούναβη. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ζήτησε την έκδοσή του στην Ελλάδα το 1964 και τον ξαναδίκασαν και αθωώθηκε διότι τα αδικήματά του είχαν παραγραφεί! Στην συνέχεια με διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας Κων/νου Τσάτσου το 1976 απηλάγη!
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο καπετάν Μπελής του ΕΛΑΣ,  Στάλθηκε από τον Άρη με αποστολή την εκμηδένιση της Λεγεώνας.    Όταν ουσιαστικά ολοκλήρωσε την αποστολή του έστειλε συμβολικά το μαύρο καλπάκι ενός από τους τελευταίους Λεγεωνάριους στον Άρη, ο οποίος το φόρεσε και αυτή ήταν η αρχή των «Μαυροσκούφηδων», των επίλεκτων ελασιτών που συνόδευαν τον αρχικαπετάνιο του ΕΛΑΣ.   Και ο Νάκος Μπελής  τέτοιο καλπάκι τρόπαιο φοραει.
 

Την πραγματική τιμωρία όμως του την έκανε ο Συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς που ήταν περιφερειακός διοικητής Θεσσαλίας το 1972 στην Λάρισα. Αυτός ο προδότης ζήτησε ακρόαση από τον Λαδά, ο Λαδάς τον δέχτηκε όρθιος και τον έφτυσε στο πρόσωπο και στην συνέχεια ζήτησε να τον πετάξουν έξω από το κτήριο.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ του Κ Πλεύρη εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΟΝ

 

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

ΚΤΗΤΩΡ ΚΑΙ ΚΤΙΤΩΡ


 

Κτήτωρ: Ο ιδρυτής και κάτοχος μονής, την οποία και συντηρεί με επιχορηγήσεις.

Ο κτήτωρ, κάτοχος συνήθως μεγάλου αξιώματος (Πατριάρχης, Αυτοκράτορας, Αυλικός), διακυβερνά ο ίδιος τη μονή και έχει τη θέλησή του αποτυπωμένη στο κτητορικό τυπικό.

Πολλές όμως φορές οι υπερβάσεις και οι αυθαιρεσίες που απέρρεαν από τα κτητορικά του δικαιώματα γινόταν αιτία να διαλυθεί η μονή.

Στο Άγιο Όρος δεν υπάρχει το προηγούμενο του κτήτορα. Εμποδίζει την εμφάνισή του η κοινοτική δομή του Τόπου. Εδώ ήταν γνωστοί και μνημονεύονται μόνο οι κτίτορες.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η επιγραφή είναι στο Βυζαντινό Μουσείο και γράφει: “Εδώ [έζησαν;] ένας καλόγερος, ο Λουκάς, ο κτίτωρ (που έκτισε το μοναστήρι δηλαδή) μαζί με έναν παρακατιανό ρακένδυτο φιλόσοφο. Ζήτα γι αυτούς σωτηρία της ψυχής τους όποιος (από σας) είναι διψασμένος (=πότης) από όσους περνάνε από εδώ. Έτος 1235.”.


Κτίτωρ: Ο ιδρυτής μιας μονής, όχι μόνο στη θεμελίωση αλλά και στη σύσταση και την παραπέρα λειτουργία της.

Είναι πρόσωπο μεγάλης ευσεβείας και εγκαταβιώνει στη μονή, όπου αναδείχνεται πρότυπο αρετής.

Εικονίζεται στα Καθολικά των μονών, σε φορητές εικόνες και στα διάφορα σιγίλλια με φωτοστέφανο χρυσό (όταν πρόκειται για Άγιο) και πορφυρό (για μη Άγιο).

Η μνήμη του, μαζί με τη μνήμη όλων όσων συνέτρεξαν για την ίδρυση και συντήρηση της μονής, τιμάται τη δεύτερη μέρα της πανήγυρης με μεγάλο μνημόσυνο.

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ Μύηση στην Ιστορία του και τη Ζωή του, εκδ. ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη 1986 του Δωροθέου Μοναχού

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΕΣ



 


Ο Ν Πλαστήρας ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία στον Μικρασιάτικο Ελληνισμό, κάποιοι τον ονόμασαν ότι ήταν ο Αη Γιώργης των Μικρασιατών, υπάρχει μια ξεχωριστή ιστορία που δείχνει το γεγονός αυτό, την διηγείται ο Ταγματάρχης της Μικρασιατικής εκστρατείας Π Παναγάκος στο βιβλίο του. Το γεγονός που δηγείται έγινε την στιγμή που είχε σπάσει το μέτωπο και οι Έλληνες υποχωρούσαν ατάκτως προς τον Τσεσμέ οι δε Τούρκοι τους κατεδίωκαν και στο διάβα τους κατέσφαζαν τους Ελληνικούς πληθυσμούς.

«...Εις Κατσαμπάν, διαρκούσης της καταστροφής, αφελείς Έλληνες κάτοικοι, κρατούντες εις τας χείρας των εφημερίδας με ολοσελίδους εν αυταίς αυτοσχεδίους εικόνας του <Τουρκοφάγου Μαύρου Καβαλάρη> με ηρώτων εν αγωνία που ευρίσκετο ο Πλαστήρας και εις βεβαίωσίν μου, ότι δεν ήτο μακράν, απήλθον ικανοποιημένοι και ήσυχοι δια την τύχην των, καθ ον χρόνον αι μάζαι των  φυγάδων αντιπαρήρχοντο προ ημάς, οδεύουσαι προς Σμύρνην, ο σε εχθρός δεν απείχε πολύ εκείθεν.

Αίσθημα οίκτου με είχε καταλάβει δια την σύγχυσιν και την συσκότησιν της διανοίας των ατυχών εκείνων Ελλήνων...».

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΥΜΒΟΛΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ 1912-1922 του Π Παναγάκου

ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕ Η ΕΛΛΑΣ του Χ Π Κοσσιώρη εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΟΝ

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ SYGNE



 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Γυναίκες της Θεσσαλονίκης. Χαρακτικό του 1880.




Στην Μεκεδονία ποτέ δεν σταμάτησε ο επαναστατικός αναβρασμός των Ελλήνων, πάντα υπήρχαν ντόπιοι αντάρτες που δρούσαν χωρίς την βοήθεια της Ελλάδος και εφάρμοζαν την τατκτική των κλεφτών και Αρματολών, δηλαδή την τροφοδοσία τους από τον ντόπιο πληθυσμό και την «φορολόγηση» των ευπόρων και των ξένων. Οι επαναστάτες αυτοί ονομαζόντοτσαν «ληστές».

Στην περιοχή της Βέροιας το 1880 δρούσε  ο Νίκος Ρεντινίωτης η ΙτΕΕ αναφέρει:

«...Το Φεβρουάριο του 1880 η συμμορία του διαβόητου λήσταρχου Νίκου Ρεντινιώτη αιχμαλώτησε έναν Άγγλο, τον ταγματάρχη  Sygne στο αγρόκτημά του στην επαρχία Βεροίας...».

Αυτός ο ταγματάρχης  Sygne δεν ήταν ένας τυχαίος Άγγλος όπως παρουσιάζεται από την επίσημη ιστορία, απεναντίας ήταν ένα μισελληνικό όργανο των Οθωμανών, που κατασκόπευε και ενεργούσε για λογαριασμό της Αγγλικής πολιτικής, έκανε περιοδίες στην περιοχή - με συμπαγή Ελληνικό πληθυσμό – του Μοναστηρίου, Αχρίδος, Φλωρίνης και Ανασελίτσης κάνοντας ανθελληνική προπαγάνδα, ασκόντας πιέσεις στους Έλληνες να είναι υποτεταγμένοι στους Οθωμανούς, παρουσίαζε ψευδή στοιχεία του Βουλγαρικού πληθυσμού σε περιοχές όπως το Νευροκόπι και τις Σέρρες, και ταυτόχρονα εκμεταλλευόταν οικονομικά στην περίοδο 1876 - 1878 μια τεράστια έκταση.

Επίσημες αναφορές των  Γ Προξένων Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης Σκωτίδη και Βατικιώτη προς την Αθήνα το υπουργείο Εξωτερικών και τον Θ Δελιγιάννη αναφέρονται γεγονότα από την δράση του ταγματάρχη  Sygne.

Δεν ήταν λοιπόν ο «αθώος απονήρευτος αγροκτήμονας». Η απαγωγή του από τον Νίκο Ρεντινιώτη πέρα του σκοπού να εξουδετερωθεί ένας δραστήριος πράκτορας στόχο είχε και να αποσπαστούν χρήματα που θα βοηθούσαν την Ελληνική  επανάσταση στην Μακεδονία.

Ο  Νίκος Ρεντινιώτης ζήτησε λοιπόν λύτρα για τον Άγγλο ταγματάρχη 12.000 λίρες τις οποίες και κατέβαλε η Αγγλία.

 
 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Βέρροια, το έμβλημα της πόλης το ρολόι (δεν υπάρχει πια).

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ τόμος ΙΔ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΟ 1878 του Ευ Κωφού

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ του Ν Ι Μέρτζου

 

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Τελλίας ο Ακραντινός


 
 

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ακράγας - Ναός της Ομονοίας - Κοιλάδα των Ναών - Μεγάλη Ελλάδα - 6ος αιώνας

Ο Ακράγας ήταν μια πλουσιώτατη Ελληνική πόλη, πολλά τα παραδείγματα του πλούτου του όπως η περίπτωση του Αντισθένη του Ρόδιου που έκανε τους γάμους της κόρης του και τραπέζωσε όλους τους πολίτες στις αυλές που έμεναν και συνόδευαν την νύφη πάνω από 800 ζευγάρια, στον γάμο αυτό είχαν κληθεί όχι μόνο οι ιππείς αλλά και πολλοί από γειτονικές πόλεις. Το πιο πρωτότυπο ήταν ότι γέμισε τους βωμούς των ναών και τους άλλους που ήταν στα προαύλια των σπιτιών με ξύλα έδωσε δαδιά και κληματίδες με εντολή όταν ανάψει το πυρ στην ακρόπολη να κάνουν το ίδιο, έτσι όταν περνούσε η νύφη όλη η πόλη κολυμπούσε στο φως.

O Aντισθένης είδε τον γιο του να μαλώνει με έναν πτωχό γείτονα για τα χωράφια, τον πίεζε λοιπόν να του πουλήσει το χωραφάκι του. Ο Αντισθένης του είπε ότι πρέπει να επιδιώκει όχι πως θα κάνει φτωχότερο τον γείτονά του, αλλά αντίθετα πως θα γίνει πλούσιος. Διότι τότε, όταν δηλαδή πλουτήσει, θα θελήσει να αποκτήσει μεγαλύτερο χωράφι κι επειδή δεν θα μπορεί να το αγοράσει από τον πλούσιο Αντισθένη και τον γιό του, θα πουλήσει αυτό το μικρό που τώρα διεκδικεί ο γιός του Αντισθένη. «φήσαι δειν μη σπεύδειν πως απορον ποιήση τον γείτονα, αλλά τουναντίον όπως πλούσιος υπάρχη, ούτως γαρ αυτόν επιθυμήσειν μεν αγρού μείζονος, ου δυνάμενον δε παρά του γείτονος προσαγαράσαι τον υπάρχοντα πωλήσεις.».

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος.


Όμως από τους πλουσιώτερους ήταν ο Τελλίας ο Ακραντινός που είχε στο σπίτι του πολλούς ξενώνες και έβαζε στην πύλη υπηρέτες να καλούν για φιλοξενία όλους τους ξένους (το ίδιο έκαναν και άλλοι Ακραγαντινοί). Ο Εμπεδοκλής (φιλόσοφος του 5ου αιώνα) λέει : «ξείνων αιδοίοι λιμένες, κακότητος άπειροι». Δηλαδή «λιμάνια προστασίας των ξένων, άπραγοι από κακία».

Κάποτε έφτασαν λόγω καταιγίδος 500 ιππείς από την Γέλα, τους υποδέχτηκε όλους στο σπίτι του και  τους έδωσε ρούχα στεγνά. «Ὅτι Ξενοκράτης ὁ Χαλκηδόνιος καὶ Σπεύσιππος ὁ Ἀκαδημαϊκὸς καὶ Ἀριστοτέλης βασιλικοὺς νόμους ἔγραψε.

Ἀλλὰ μὴν καὶ ὁ Ἀκραγαντῖνος Τελλίας, φιλόξενος ὢν καὶ πάντας πολυωρῶν, πεντακοσίοις ἱππεῦσιν ἐκ Γέλας ποτὲ καταλύσασιν ὡς αὐτὸν χειμῶνος ὥρᾳ ἔδωκεν ἑκάστῳ χιτῶνα καὶ ἱμάτιον».

Ο Πολύξκειτος περιγράφει την καβα που είχε στο σπίτι του, λέει ότι υπήρχαν εκεί 300 πιθάρια σκαμμένα  επάνω στον βράχο και το κάθε πιθάρι χωρούσε 100 αμφορείς, δίπλα υπήρχε μια στοκαρισμένη στέρνα κρασιού που χωρούσε 1.000 αμφορείς και απ αυτή έρρεε το κρασί κατ ευθείαν στους αμφορείς ώστε να γεμίζουν πάντα.


 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο χάρτης της Σικελίας το 315 πΧ


Ο Τελλίας ο Ακραντινός ήταν άσκημο εμφανισιακά, αλλά είχε θαυμάσιο χαρακτήρα. Κάποτε τον έστειλαν πρέσβη στους Κεντοριπινούς και ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει στην συνέλευση. Το πλήθος ξέσπασε σε γέλια και ο Τελλίας ο Ακραντινός διακόπτοντάς τους είπε να μη εκπλήτονται γιατί οι Ακραντινοί  το έχουν συνήθειο, στις ένδοξες πόλεις να στέλνουν εκείνους που λάμπουν με την ομορφία τους, ενώ στις ασήμαντες και ευτελέστατες τους όμοιούς του. «έθει γαρ είναι τοις Ακραγαντίνοις προς μεν ταςεπιδόξους πόλεις αποστελλείν τους κρατίστους τω κάλλει, προς δε τας ταπεινάς και λίαν ευτελείς ομοίους».

Οι Ακραγαντινοί ζούσαν σε μεγάλο πλούτο και αυτό φαίνεται όταν πολιορκήθηκαν, έβγαλαν διάταγμα για όσους διανυκτερεύουν σε φυλάκια, να μη έχει κανείς παραπάνω από ένα στρώμα, μια κουβέρτα, μια προβιά και δύο μαξιλάρια. Αυτή η κλινοσκευή θεωρείτο η πιό σκληρή σε συνθήκες πολέμου. «ψήφισμα περί των εν τοις φυλακείοις διανυκτερευόντων, όπως μη τις έχη πλείον τύλης και περιστρώματος και κωδίου και δυείν προσκεφαλαίων».

 


 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο θεός ποταμός Ακράγας σε νόμισμα των Ακραγαντίνων.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ τόμος Ι του Διοδώρου του Σικελιώτου εκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ.

 

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ



 

Την 1η Απριλίου του 1824, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δικαζόταν σε μία δίκη παρωδία, με την κατηγορία της προδοσίας.

Η δίκη έγινε στην εκκλησία της Παναγιάς στο Αιτωλικό.





Ο Καραϊσκάκης, υποπτεύων δολοφονίαν τινά, έπεμψεν πρωτύτερα κάμποσους εδικούς του και ευρίσκοντο μέσα, άλλοι δε τον συνώδευαν έως εις την εκκλησίαν.

 

Ο Καραϊσκάκης άρρωστος, μπαίνει στην εκκλησία οπλισμένος, ασπάζεται τα εικονίσματα και ζητά την ευχή του Δεσπότη.

 

Σύμφωνα με την περιγραφή Κασομούλη, ο Πορφύριος κάθεται στον αρχιερατικό θρόνο. Στα στασίδια των επιτρόπων στέκουν οι κριτές.

"-Πες μου, του λέει, ορθός θα σταθώ ή θα καθίσω;

-Κάθισε, γιατί είσαι ασθενής.

Του έφεραν ένα μαξιλάρι «διότι το έδαφος ήταν πλάκες μάρμαρα, να μη βλαφθή από το ψύχος".

Πορφύριος: Καραϊσκάκη, η πατρίς λαβούσα υποψίαν από τα κινήματά σου, έχουσα και διδόμενα από μερικάς σου ανταποκρίσεις, σήμερον σε προσκάλεσεν εις το κριτήριο … Αφού με τόσας ανδραγαθίας εδόξασες τον εαυτό σου και η πατρίς σε αντάμειψεν … εφάνης αχάριστος. Είθε να είσαι αθώος. Έστειλες τον Κ. Βουλπιώτην εις Ιωάννινα. Τι δουλειά είχε ο Βουλπιώτης εκεί; Τι απολογίαν έχεις;

Καραϊσκάκης: Απ’ όσα με κατηγορούν καμίαν είδησιν δεν έχω … Τον Βουλπιώτην εγώ δεν τον έστειλα. Επήγε διά δουλειάν του. Μόνος του με εζήτησεν διαβατήριον. Ήξευρον τον εαυτόν  μου αθώον από αυτήν την κατηγορίαν. Το κριτήριον ας εξετάσει τον Βουλπιώτην …




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος

Εμφανίστηκε (αντί του Βουλπιώτη) μάρτυρας «ο έπαρχος κύριος Γιάγκος Σούτζιος (φαναριώτης, φίλος του Μαυροκορδάτου) … και τα είπεν:

-Εγώ, μωρέ, λέγει ο Καραϊσκάκης, σε τα είπα εσένα;

-Μάλιστα, λέγει ο Σούτζιος …

Καραϊσκάκης: Αν βάλετε θεμέλιο εις τα λόγια μου, εκατό ζωές να έχω δεν γλυτώνω, πλην ποτέ έργο δεν έκαμα.

Κριτής (Γαλάνης Μεγαπάνου): Βρε, ηξεύρομεν Καραϊσκάκη όπου λέγεις όλο λόγια. Μα διατί να τα λέγης έτζι; (πρόστυχα).

Καραϊσκάκης: Το έχω χούι, κυρ Πάνο.

Κριτής: Μα γιατί να το έχεις αυτό το χούι, ενώ είσαι πενήντα χρονών;

(για την ακρίβεια ο Καραϊσκάκης ήταν τότε 42 χρονών)

Καραϊσκάκης: Αμ δεν ημπορώ να το κόψω τώρα, κυρ Πάνο. Και συ, κυρ Πάνο, είσαι ογδόντα χρονών, μα το χούι δεν τ’ αφήνεις να γαμής.

Την στιγμή που είπε αυτά ο Καραϊσκάκης μέσα στην εκκλησία , «εκτύπησαν τα γέλια όλοι και πήγαν και πολλοί να λιποθυμήσουν, καθώς κι εγώ ο ίδιος», γράφει ο Κασομούλης.

- Αφήσατέ το σήμερον, λέγει ο Στουρνάρης. Το καταντήσαμε Τζιορτζίνα (δηλ. σκηνή γελοιώδη) το κριτήριον.

Οι υπέρ του Καραϊσκάκη άρχισαν πλέον αναφανδόν να φωνάζουν, άλλος ότι αθωώθη, άλλος ότι αποκρίθηκεν εξαίρετα και αποστόμωσεν τους κριτάς.

Άλλος εκθείαζεν το παρουσιαστικόν του, άλλος την ετοιμολογίαν του, ένας και ταις αστειότηταίς του.  Άλλος φώναζεν:

- Μωρέ που ματαγίνεται άλλος τέτοιος πουτζιαράς; …

(Διεσκόρπισε το στρατοδικείο με τα χώρατά του).

Παρόλο που το δικαστήριο δεν ολοκλήρωσε ποτέ το έργο του. Βγήκε καταδικαστική απόφαση για τον Καραϊσκάκη που ήταν ουσιαστικά μια διοικητική πράξη του Μαυροκορδάτου.






Δεύτερη μέρα της δίκης

Το δεκαμελές  στρατοδικείο της πρώτης μέρας, σήμερα έχει μόνον έξι μέλη.

Η δίκη γίνεται στο σπίτι του Σωτήρη Γιώτη (την πρώτη ημέρα ήταν συνήγορος εκ μέρους της Διοικήσεως) και χωρίς τον …Καραϊσκάκη!

Γιατί;

….

Καπετάν Ζώης Πάνου: Κύριοι, λέγει, δύο είναι αι μαρτυρίαι, ενάντια η μία της άλλης. Άρα ο μάρτυς είναι ψεύτης, ο δε κατηγορούμενος αθώος. Ο μάρτυρας πρέπει να παιδευθή και ως προδότης κυρίως, και ως συκοφάντης.

Κίτσος Τζαβέλας: Στρατηγοί, βλέπω ότι αδίκως θέλετε να βλάψωμεν τα χέρια μας εις το αίμα του αθώου Καραϊσκάκη, με τας ψευδείς εξομολογήσεις του ψευδο- Βουλπιώτου. Εγώ δεν είμαι σύμφωνος, και αν εσείς αποφασίσετε τον θάνατόν του, το αθώον αίμα του, εις τας κεφαλάς των πρωταιτίων και εις τα τέκναν των,  τους είπε. Κι έφυγεν.


(Πως λοιπόν  ο Μαυροκορδάτος τώρα θα τον καταδικάσει εις θάνατον;)

 

 

Και η κατάληξη της «δίκης» – παρωδίας:

«Ο Διευθυντής (Μαυροκορδάτος) κοινοποίησεν ότι ο Καραϊσκάκης είναι ένοχος προδοσίας κατά τας εξομολογήσεις του Βουλπιώτου … Εξεδόθη προκήρυξη εις τας 2 Απριλίου 1824. Αντεγράφη και ετοιχοκολλήθη».

Στην «Προκήρυξη των εγκλημάτων του Καραϊσκάκη», που την υπογράφουν ο Μαυροκορδάτος και οι περισσότεροι καπετάνιοι της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος, ο ήρως γνωρίζεται «ως επίβουλος της πατρίδος και προδότης».

Σύμφωνα μ’ αυτήν δίνεται προσταγή στον Καραϊσκάκη να αναχωρήσει αμέσως «μόλον όπου είναι ασθενής …; Αν μετανοήσει και επιστρέψει στα χριστιανικά και ελληνικά χρέη του, η πατρίς θέλει λάβει την ευχαρίστησιν ότι τον εκέρδισεν …;»

Και η προκήρυξη καταλήγει:

«Ειδοποιήστε άπαντες (οι πολίτες) διά του παρόντος ότι ο Καραϊσκάκης είναι διωγμένος από την πατρίδα του και δεν έχει καμίαν εξουσίαν παρά της Διοικήσεως. Μάλιστα εστερήθη όλων των βαθμών και αξιωμάτων ως αμαρτήσας … Πάντες οι Έλληνες να απομακρυνθούν της συναναστροφής του και να τον στοχασθούν ως εχθρόν, ενόσω να μετανοήση και προσπέση εις το έλεος του έθνους και ζητήση συγχώρεσιν».

Μετά την τοιχοκόλληση και τη δημοσίευση της προκήρυξης στα «Ελληνικά Χρονικά», ο Καραϊσκάκης ζήτησε διορία 5-6 ημερών να παραμείνει στο Αιτωλικό για να προετοιμάσει την αναχώρησή του. «Δεν του εσυγχωρήθη παρά σαράντα οχτώ ώρες μόνον».

Φεύγοντας με 80 στρατιώτες λέει δημόσια στους καπετάνιους που τον καταδίκασαν και στον Μαυροκορδάτο:

-Αδελφοί καπιτάνιοι, αν με καταδικάσατε δικαίως ο Θεός να με το στείλη στο κεφάλι ευθύς, κι αν αδίκως, ογλήγορα να σας το πέμψη εις το δικόν σας κεφάλι.

Και στο διευθυντής Δ. Χ. Ελλάδος:

-Ε, ωρέ Μαυροκορδάτε, εσύ την προδοσίαν μου με την έγραψες εις το χαρτί και εγώ ογλήγορα ελπίζω να σου τη γράψω εις το μέτωπόν σου για να φανής ποιος είσαι.

Κι εκτύπησεν το μέτωπόν του με τα τέσσερα δάκτυλα δείχνοντάς τον.

-Εδώ! λέει.

Μαυροκορδάτος: Τι να ελπίζω από τον Καραϊσκάκην ; ότι θα είναι ταπεινός μου υπηρέτης… Δεν το πιστεύω… Ευτυχώς η φθίσις του έφθασε εις τον τρίτον βαθμόν και μαθαίνω ότι είναι κακά άρρωστος. Ίσως ο θεός μας απαλλάξει από αυτόν. Δυστυχώς ακόμη ζει.. Είναι εχθρός του Έθνους, επίβουλος της Πατρίδος…






Από το Αιτωλικό οι στρατιώτες του τον μεταφέρουν λόγω της κατάστασης της υγείας του … με φορείο! (ένα ξυλοκρέβατο που το κουβαλούν τέσσερις). Προσπαθούν να φτάσουν στα λημέρια των Αγράφων. Στην πορεία τους απ’ τα διάφορα χωριά οι αρχικά 80 πολεμιστές γίνονται … 1500! Έφευγαν από τα σπίτια τους και τον ακολουθούσαν.  Όταν συναντήθηκε με άλλους οπλαρχηγούς στο Καρπενήσι που τον δέχτηκαν σαν συμπολεμιστή τους, μετά από 2 μήνες πορεία κυνηγητό και πορεία με το ξυλοκρέβατο στα άγραφα. Αυτό που ήλπιζε ο Μαυροκορδάτος, να δει τον Καραϊσκάκη να ζητήσει καταφύγιο στους Τούρκους, όπως είχε αναγκάσει να κάνει έναν άλλο ήρωα μας τον Βαρνακιώτη, δεν το κατάφερε και έτσι ο Καραϊσκάκης συνέχισε τα κατορθώματα του που έσωσαν την Ρούμελη και την Επανάσταση.




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Ν. Βαρδιάμπαση : “Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΟΓΡΙΑΣ: ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ”

 Δ. Φωτιάδη : “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ” εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ

 

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

ΣΟΥΝ ΤΣΟΥ No 4


H βσική αρχή του Κινέζου σοφού στρατιωτικού Σουν Τζου: «Το κορύφωμα της τέχνης δεν είναι να νικήσεις εκατό νίκες σε εκατό μάχες, αλλά να καταβάλεις τον εχθρό δίχως να χρειαστεί να πολεμήσεις ούτε μία».
 
Ή το άλλο, του Μάρκου Αυρήλιου: «Η ευγενέστερη εκδίκηση είναι να μην καταντήσεις σαν τον εχθρό σου».
 
Οι Αμερικανοί έχουν μεγάλη παράδοση στους σατιρικούς. Ένας από τους μεγαλύτερους ήταν ο Αμβρόσιος Μπιρς του δέκατου ένατου αιώνα. Από τους σύγχρονους ξεχωρίζει ο Τσαφ Μπιουφ. Δικός του είναι αυτός ο αφορισμός: «Βόμβα: όνομα ουσιαστικό. Μέσον πειθούς. Όταν χρησιμοποιείται από όσους έχουν την εξουσία, η χρήση της χαρακτηρίζεται “εθνικά συμφέρουσα” και “θαρραλέα”. Όταν χρησιμοποιείται από εκείνους που δεν έχουν την εξουσία, χαρακτηρίζεται “τρομοκρατία” και “δειλία” από αυτούς που την έχουν».
 




 

Το πραγματικό του όνομα ήταν Σου Βου και γεννήθηκε στο Λήη Αν, του βασιλείου Τσίι, (σήμερα ονομάζεται Χούιμινγκ της Επαρχίας Σανγκτόνγκ). Η ημερομηνία γέννησής του είναι περίπου στα μέσα του 6ου αιώνα π.χ. Έγραψε το πολύ γνωστό βιβλίο, που αποτελείτε από 13 κεφάλαια και ονομάζεται « Τέχνη του Πολέμου».

 

Σύμφωνα με τον γνωστό χρονικογράφο Σου Μα Τσιέν, αυτό το βιβλίο, στάθηκε η αφορμή να τον προσέξει ο βασιλιάς Χο Λού, ο οποίος και του ανέθεσε έτη συνέχεια την διοίκηση των στρατευμάτων του βασιλείου του.

Επί αρκετά χρόνια ο στρατός του βασιλιά αυτού νικούσε συνεχώς τους μόνιμους αντιπάλους και στη διάρκεια αυτή είναι που πέθανε και ο στρατηγός Σούν Τζού.

 

Ο ίδιος ο βασιλιά σκοτώθηκε περίπου στο 496 π.χ.

Αυτοί που διαδέχτηκαν τον Σούν Τζού ακολούθησαν τα διδάγματά του με αποτέλεσμα να συνεχίζουν να έχουν πάντα επιτυχίες. Αργότερα που ξεχάστηκαν οι οδηγίες του, είναι που ήρθε και η ήτα του βασιλείου του Βού και έτσι το κράτος διαλύθηκε.

 

Ο Σούν Τσού είχε συγκεντρώσει όλη την σοφία του  στο έργο του « Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ». Είναι γενικά ένα μικρό κείμενο που αποτελείτε από δεκατρία κεφάλαια.
 
Μέσα από το έργο του αυτό ο μεγάλος Στρατηγός, διδάσκει τα μυστικά του Πολέμου, με έναν απλό και σαφή τρόπο και πολύ συμπυκνωμένο περιεχόμενο επίσης. Σε όλες τις ιδέες του διαφαίνεται  το κεντρικό νόημα που δεν είναι άλλο από τα στόχο του να αποφύγει κανείς τον πόλεμο και γενικά να φτάσει στο να κερδίζει επιτυχίες χωρίς συγκρούσεις. Λέει ότι πράγματι ο πόλεμος επιφέρει καταστρεπτικές συνέπειες και πολύ περισσότερες αυτός ο μακροχρόνιος πόλεμος.



 

Κάθε στρατιωτικός ηγέτης, μας λέει ο Σούν Τσού, πως πρέπει για να κερδίσει, να χρησιμοποιήσει την πανουργία, να γνωρίζει καλά όλους τους παράγοντες που επηρεάζουν την κάθε κατάσταση. Τέτοιοι παράγοντες  είναι ο Στόχος της αποστολής του, η κατάσταση του στρατεύματος, η δύναμη του εχθρικού στρατεύματος, το έδαφος, τον καιρό και τον διαθέσιμο χρόνο. Σε όλα αυτά πρέπει πάντα να έχει σωστή εκτίμηση, να μην επηρεάζεται από τις διαφορετικές απόψεις και να μην ενεργήσει με στερεότυπους κανόνες. Θα πρέπει την κάθε φορά να λειτουργήσει σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει μπροστά του.

 

Επίσης να αποφεύγει να ενεργεί επηρεασμένος από τα διάφορα συναισθήματα, να έχει πάντα έναν ήρεμο νου και μια σταθερή εκτίμηση. Δηλαδή χωρίς οργή, χωρίς λύπη ή ντροπή, χωρίς εκδίκηση, ακόμη και ενθουσιασμό. Πάντα να δίνει σε κάθε αποστολή, την μεγαλύτερη σημασία στους ελιγμούς και στα τεχνάσματα, στον αιφνιδιασμό και στις αστραπιαίες κινήσεις όταν παρουσιαστεί η ευκαιρία. Αν δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να νικήσουμε, το καλύτερο είναι να αποφεύγουμε την μάχη. Δίνει και τονίζει πάντα στο εξαιρετικό αυτό κείμενο, ο Σούν Τσού, την χωρίς συμπλοκή αρχικά επιτυχία. Μόνο αν εξαντλήσουμε αυτές τις πιθανότητες, τότε θα υποχρεωθούμε στην αναπόφευκτη σύγκρουση.

                                          

Αν αποφασιστεί τελικά η σύγκρουση, τότε δύο είναι οι τρόποι που πρέπει να δράσει το στράτευμα. Ο πρώτος είναι η άμεση επίθεση κατά του εχθρού, αυτό που ονομάζεται κατά μέτωπο επίθεση και είναι η Δύναμη Τσένγκ.
 
Ο δεύτερος τρόπος είναι έμμεση προσέγγιση. Κάτι που ο εχθρός δεν θα το περιμένει.
 
Η συμβουλή του Σούν Τζού είναι να χρησιμοποιούν κυρίως αυτήν την Δύναμη, που ονομάζεται και Τσί.

 

Είναι ο πρώτος Στρατηγός που συστηματοποίησε τις Τεχνικές Στρατηγικής, ενσωματώνοντας ταυτόχρονα και την Ταοϊστική Φιλοσοφία. Αυτές λοιπόν οι οδηγίες του Στρατηγού Σούν Τζού είναι μία βάση εκπαίδευσης όλων των στρατιωτικών, όπως επίσης μπορεί να είναι οδηγός για την δράση του κάθε ανθρώπου. Εκεί είναι που βρίσκεται και η μεγαλύτερη αξία του, αφού γίνεται πια ένα διαχρονικό έργο. Ένα έργο δηλαδή που γράφτηκε 2500 χρόνια πριν και όμως είναι ένας οδηγός για τον σημερινό άνθρωπο και για τις πιο πολλές καταστάσεις του Πολιτισμού μας. Σήμερα πολλοί είναι εκείνοι που τον έχουν σαν παράδειγμα αποτελεσματικής Στρατηγικής, όπως Στρατιωτικοί και Στρατιωτικές Ακαδημίες γενικότερα, αλλά και άνθρωποι των Γραμμάτων και των Σύγχρονων Επιστημών.

 

Ο Σούν Τζού μπορούσε να πετύχει αυτό που άλλοι θεωρούσαν τελείως αδύνατο να επιτευχθεί. Ένα γνωστό γεγονός είναι αυτό με την επίκριση που δέχτηκε από άλλους Στρατηγούς, όταν βρίσκονταν σε μια πολύ μειονεκτική θέση και χρειάζονταν για να πολεμήσουν την επόμενη ημέρα πάνω από 2000 βέλη, τα οποία δεν είχαν. Τότε  ο Σούν Τζού έστειλε το βράδυ δύο πλοιάρια γεμάτα άχυρα, να πλεύσουν στον ποταμό που βρίσκονταν, εναντίων του εχθρού. Ο Εχθρός νομίζοντας ότι γίνεται επίθεση μέσα στο σκοτάδι, γέμισαν με βέλη τα άχυρα, τα οποία συνέλεξαν οι στρατιώτες του Σούν Τζού, που με τη σειρά του τα παρέδωσε στους Στρατηγούς, λέγοντας πως τίποτα δεν είναι αδύνατο.





 

Μερικά αποσπάσματα από την « ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ» :

 

« Σκεφτείτε καλά και προσεκτικά πριν κάνετε μία κίνηση»

 

« Το να μην κάνεις λάθη είναι εκείνο που θεμελιώνει τη βεβαιότητα της νίκης»

 

« Δεν υπάρχει παράδειγμα χώρας που να επωφελήθηκε από ένα πόλεμο που τραβάει σε μάκρος»

 

«  Το να αρχίσετε με κομπασμούς αλλά μετά να τρομάξετε από την δύναμη του εχθρού, αυτό δείχνει μεγάλη έλειψη πληροφοριών»

 

«  Η άριστη ενέργεια στον πόλεμο είναι να υποταχτεί ο εχθρός χωρίς μάχη»

 
«  Ο Σκοπός του πολέμου είναι η ειρήνη».